Posted in Blogging, Life, Rants, Work & Work Hard

!!!!!!!!!!!!

‘Yan nga ang title!

Nakaka HB! Para sa akin ang maglagay ka ng mahigit isang exclamation marks ay nangangahulugang galit ka o asar. Pero depende pa rin ito sa kung ano ang laman ng sinulat mo or mensahe mo. Meron kasing puno ng exclamation point dahil sobrang saya o kaya sobrang excited.

Continue reading “!!!!!!!!!!!!”

Advertisements
Posted in Life

Better late than never daw

Oo nga’t wala akong ka-date nung Valentines.
Oo nga’t wala akong natanggap na mga bulaklak o ano mang regalo sa araw ng mga puso.

Pero…. Pero…. Pero….
Eksaktong isang linggo makalipas ang araw ng mga puso….
Binulabog ako ng isang tawag sa phone habang bumubula bula pa ang bibig ko sa pagtu-toothbrush.

Open door, flower, flower!” Ang sabi ng delivery boy sa kabilang linya.

At eto na nga po ang bumungad sa akin.

20140302-152410.jpg

Say mo? Cute dibah? Salamat sa nagbigay 😊

First post using an app! Yay!

Posted in Blogging, Life, Love & Relationship, Random Thoughts

Month of Love…. daw

Ang tanong:  Where is the Love?

Lol! Nasaan nga ba?

Bakit hindi mahanap yung totoong love. Yung hindi one-way lang. Yung unconditional….?

Hmmmnnn… Uso pa ba yun? Meron pa bang ganun? Daming katanungan na mejo mahirap sagutin. Kung hindi naman natatagpuan pa yung totoong love… yung hindi one-way… yung unconditional.. masyado na akong redundant. Aba’y napakahirap sagutin niyan. Ang makakasagot lang nian ay yung mga couple na hanggang sa pagtanda nila ay sila pa rin ang magkasama at nagmamahalan.

Kung minsan parang gusto mong itanong paano nangyari sa iba na walang kahirap hirap na dumating at natagpuan yung true love nila. Samantalang sa sarili mo ay hindi. Inugat ka na’t lahat (lol) puro mali pa rin ang mga napipili o nagugustuhan mo. Nakakapagod din kung minsan ang trial and error sa pag-ibig, kasi maraming nasasayang na oras.

Continue reading “Month of Love…. daw”

Posted in dubai adventures, Life, RoadTrip & Gimix

Lashing

Ang plano lang naman ay mag-dinner. Sa isang bar? Hmmmn alam mo na kung ano’ng meron kung sa bar magdi-dinner. Syempre may alak. Tinanong ako ng friend ni friend kung ano’ng drinks ang gusto ko. Syempre sinabi ko iced tea. Tinawanan lang ako at napilitan naman akong um-oo sa white wine. Matapos magpakabusog, inom ng inom. Hindi namin namalayan naka-apat na bote na pala ng wine.

Masarap kung sa masarap. Lasang beer sa una. Hindi matapang. Si ate laging pinupuno ang baso namin.

Ganun pala ang epekto nun. Hindi ko lang naman kinaya ang sarili ko. Nakailang suka. Natagalan makauwi dahil pinapahupa pa ang tama. Pero hindi talaga mawala wala. Ang ending – akayan ang nangyari. O ako lang ang inakay. Hehehe. Continue reading “Lashing”

Posted in dubai adventures, Language & Culture, Life, Random Thoughts, Religions & Beliefs, Work & Work Hard

Ramdam ko ang gutom ngayong Ramadan

Di ako masaya ngayong buwan ng Ramadan. 😦

Paano ba naman, napakapangit ng sked ko! Pitong oras na pasok tapos walang breaktime!?! Ano ba namang buhay ito? Nagta-tarabaho para lang magutom? How depressing is that?!? LoL!

Mabuti sana kung noon pang time na nagda-diet ako. Kaso hindi na. Hindi ako nagda-diet. Nagpapadagdag na ako ng laman dahil pumayat ako ng sobra. Maigi pa noon sa dating kumpanya. Nakakakain kami pagkatapos maaga pa ako nakakauwi.

Pero dito hindi ko yata magawa iyon. Ang ginagawa ko nalang ay tuwing umaga pinupuno ko ng kanin at ulam ang tyan ko. Para maraming reserba. Hanggang hapon na iyan. First day ko ngayon sa trabaho ngayong Ramadan. Masusubukan kung makakaya ko. Isipin mo ang baon ko lang ay kapirasong pack ng M&M’s. Pamatid gutom daw kasi ang sweets. Hindi ko lang alam kung makaka-survive ba ako nito hanggang alas-singko.

Lahat kasi ng kasama ko sa opiz ay M ang relihiyon. Kaya kahit papa’no ni-rerespeto ko na ang tradition nila. Gumagawa na lang ako ng paraan paminsan.

Habang abala si B sa telepono, Continue reading “Ramdam ko ang gutom ngayong Ramadan”

Posted in Life

I’m happy despite…

Yes, I dunno why I feel happy the past 2 days. Oh well, of course there is one reason pero di ko pa masabi sa ngayon. I know I shouldn’t celebrate just yet, ayokong maudlot. But still, I’m happy despite all the problems I’m still having. Yes, my life now is a bit complicated and down to its worst but it sure is gonna end very very soon. It doesn’t mean na lahat ng problema ko ay matatapos na, but I’m happy na nakakakita na ako ng liwanag for this one big problem I have been dealing with for almost a year now.

Still keeping my fingers crossed and praying that the next step I need to do wouldn’t be too hard to accomplish. May God help and guide me. I know this too shall pass.

Posted in Boredom, Life, Random Thoughts

daily routine

Ikaw na naman ang kaharap ko. Lagi na lang ganito. Nauubos ang oras ko sa maghapon na ‘pyuter ang kaharap at internet na lang ang laging pinagkakaabalahan. Pero nababagot na ako kasi wala na akong ibang magawa bukod pa sa mga nasabi ko.

–         Mag-oonline sa plurk ng ilang minuto, magla-logout.

–         Check ng FS, tingin ng updates, logout.

–         Tingin ng ibang accounts ko sa kung saan saang social networking sites, konting reply sa mga pwends, logout.

–         Check ng lahat ng emails ko… ang dami kong email id eh lol. Tapos logout uli.

–         Lagi namang may error ang YM bakit ganun? La-logout na nga lang, error pa ang aabutin.

–         Check ng wordpress, magbura ng busit na spam.  Iisipin kung paano ba maaayos ang engoticon na masyadong mataas kesa sa text. Sagwa tignan! Tapos logout.

Makikita ko na lang 5:46 PM na? WTF – Gabi na naman Continue reading “daily routine”

Posted in dubai adventures, Life, Random Thoughts

Prayers can beat anything…

BAD DREAMS. Lately ‘yan ang madalas na napapanood ko sa tuwing tulog ako. Mga pangyayaring masama at pangit. Tipong magbibigay sa akin ng malaking problema na mahihirapan akong lusutan at matatagalan bago ko malagpasan. Kaya naman ang lakas lagi ng kaba ko. Madalas nga akong maagang magising. Hindi kagaya dati na kapag rest day tanghali na ako kung magising. Gabi na matulog maaga pa magising. Hay!

PRAYERS. Sabi nila ‘yan daw ang huwag na huwag kong kakalimutam. Ang humingi palagi ng tulong sa Kanya at Continue reading “Prayers can beat anything…”

Posted in dubai adventures, Life, Places, Work & Work Hard

Sa Wakas!

Sampung araw na lang iiwan ko na ang kumpanyang pinagsilbihan ko ng tatlong taon. Yehey!

Parang kailan lang nung tinawagan ako ng kumpanyang pinapasukan ko. Akay ko pa ang fren ko dahil sa takot na maligaw sa bansang bago pa lang sa paningin ko. Parang kailan lang nung paikot ikot ako sa Karama. Naliligaw at masuka suka sa mga pagkaing bago lang sa pang-amoy ko. Parang kailan lang nung bumalik ako sa Sheikh Zayed para sa final interview sa kumpanyang ito at takot na takot sa bastos na Ehipto’ng ayaw lumubay sa akin.

Parang kailan lang lumalaki at lumiliit ang pamilya ng kumpanyang ito. May mga nakakasundo at meron ding hindi. May katrabahong pasaway, merong tahimik. May mukhang model, merong parang taga-Zuhoor (cafeteria un!). Parang kailang lang ng natanggap si babaita sa aming kumpanya. Kalaunan naging gelpren ni boss. Kalaunan pa umiiyak na ako ng dahil sa kamalditahan niya. ( Prenship kuno na kami ngayon 😀 ) Continue reading “Sa Wakas!”

Posted in Health & Beauty, Life, Random Thoughts

Ubo

ubo-ubo-uboAng pinaka-hate na hate ko sa lahat bukod sa constipation ay ang magkaroon ng UBO. Dyahe mare! Lalo na kung sobrang tahimik ng opisina tapos andun ang bossing, panay guys pa ka-opismeyt (landitay! buti na lang puro itutulak at walang kong kakabigin sa kanila), tapos ganito ako nag-iisang… ubo ng ubo. Simula nung bata pa ako kapag inubo ako may katagalan bago mawala aabutin ng dalawa hanggang tatlong linggo. Ilang banig ng tuseran man ang inumin ko wa epek pa rin. Kailangan ko pang tumungga ng cough syrup pagkatapos na walang mangyari sa capsules. Actually kung minsan nakakatatlong bote ako ng cough syrup bago tuluyang gumaling. Pero ndi naman nauubos ang ikatlo noh.

Kung bakit ba naman kasi ako naapektuhan nitong pagbabago ng klima! Akala ko ba strong ako. Ang throat tuwing gabi parang lumulunok lang ako ng bato, buti kung magiging darna ako at makakalipad muna saglit pauwi ng Pinas. Eh my golly pinapahirapan lang ako ng bato sa lalamunan ko (oi ndi goiter un ah!). Imagine mo na lang kung gasgas na ang lalamunan ko, papa’no naman ang boses? Syempre affected ang golden voice ko lolz! Paano na ang singing career ko? Bwahahaha!

Naalala ko tuloy nung nasa 2nd year highschool pa ako. Namalat din ako nun, at magkasabay pa kami ng bespren ko’ng malat ang boses. Kapag magbabayad ako sa jeep ine-extend ko na lang ang braso ko syempre iaabot na nung ibang pasahero un. Kung ayaw eh di magsasalita ako saka nila malalaman na wala palang boses na lumalabas sa akin. O di kaya naman mangangalabit ako ng pasahero para maibaot lang ang bayad. Si bespren naman ganun din, inaasar pa nga siya nung classmate namin at tinatawag siyang Inday Garutay bwahahahahah… Alala mo pa ba un?

Ngayon ang problema ko ay… Paano na toh eh may interview ako dun sa paliparan bukas? May boses namang lumalabas sa akin ngayon. Sa katunayan nga eh hindi masyadong masakit ang throat ko sa umaga hanggang 7:30PM (o dibah night shift kasi ung bato sa lalamunan ko eh!), pero naman may dear mejo semplang pa rin ang boses ko sa tuwing nagsasalita eh. Bedroom voice na sintunado pa, nai-imagine mo ba un? Pagkatapos may oras pa na bigla na lang mangangati ang lalamunan ko at hirap na hirap na ako sa pagkahol hanggang sa mag-init at mamula na face ko, ndi sa hiya kundi sa hirap sa pag-ubo. Hay kapagod! Paano ako mageemote ng boses kung hindi naman makikipagcoordinate ang boses ko? Sana bumalik na sa dati toh!

Posted in dubai adventures, Life, Random Thoughts, Work & Work Hard

Kris’

Kakalungkot situation ng iba dito sa disyerto. Dami ng nawalang ng work. Ang frend na kasabay ko ng pag-aayos noon ng papers papunta dito na halos sabayan din kaming nagkaron ng work at visa dito, ika-cancel na daw siya next month. Next month is just like few weeks. Ang bilis pa naman ng takbo ng oras. The next day you wake up you’ll just realized na last day mo na pala sa work. It could happen to everyone pero syempre we all should be positive. And pray na hindi sana mangyari un sa atin. Pero mangyayari din sa akin na mawalan ng work kasi nga noh di na ko papa-renew sa company namin.

December is really one of the toughest month for me. Magulo utak ko nun. Kasi nga dibah bakasyong grande ba naman ako na hindi sigurado kung mababawasan ba ang sweldo namin o hindi. Kasabay pa niyan si papuch magtatalong buwan na nung hindi napapasweldo. At sinabihan pa silang magsasara na daw ang kumpanya. Mygosh! Isang buhos un na parang gusto ko nalang pauwiin si papuch sa kanila. Tapos ako din uuwi na rin tatapusin ko lang contract ko.

Si bespren above gumawa ng paraan. Sobrang lungkot at gulo ng isip ko nung December. Na-overjoy naman ako nung January. Hindi naman oa na saya pero thankful talaga ko kay bespren above kasi ginawan nya ng paraan lahat. Nakuha ko nga dibah ng ayos ang sweldo ko with matching increment. Si papuch naman, tinawagan daw sila ng bossing nila at binigay na kahit ang dalawang buwang sweldo. At least isang buwan nalang ang utang sa kanya hehehehe. Tapos hindi na daw muna isasara ang kumpanya. Pababangunin muna. Wish ko lang maging ayos ang business nila para hindi rin naman maapektuhan si papuch at syempre ang mga katrabaho nya.

Wish ko din na sana matapos na ang global crisis na ito!

grabe na tlga ito! Kaninang umaga ko lang ginawa itong post na ito. Nung tanghali eto na meron na naman bad news. Ang karoommate ko naman ang isa na namang naapektuhan ng krisis na toh! Hanggang isang buwan na lang sila sa company pati daw ang amo niyang super tagal na sa company, wala na rin. Di niya alam kung nagresign o natanggal. Hay naku! Tama na sobra na, nakaka-upset na eh!

Posted in dubai adventures, Life, Work & Work Hard

tumaas na

Although may konting doubt, panatag ang loob kong tutuparin ng boss ko ang sinabing salary increment. Habang sinasabi niya sa aming dalawang Pinay ang tungkol sa bagay na ‘yan 4 days ago, unang pumasok sa isip ko ang pagte-thank you ng ilang ulit kay bespren above.

Kung sakali mang ibigay ang increment ine-expect na rin naming dalawa ni opismeyt na malamang after ilang buwan pa bago maibigay ang dagdag sahod o di kaya naman ay tapos na ang kontrata baka hindi pa rin naibigay. Dun kami nagkakamali dahil kanina pagka-abot ng sweldo may isang libong dirham ng dagdag sa sweldo naming dalawa. Thanks tlga kay bespren above!

Kaya pala magaan ang loob ko pagkasabi ni big boss nun. Hindi dahil asang-asa ako pero dahil malakas ang feeling ko na tototohanin niya. Ang nakakatuwa dun ibinigay kaagad, expected kasi naming kung may increase nga pasok pa iyon sa salary ng January.

Happy naman ako dahil mejo nabawasan ung mga isipin ko nung nakaraang mga linggo. Nagkaro’n pa nga ng kasagutan. 😀 Isang bagay na lang ang wini-wish kong sana sagutin ni bespren above at bigyan din ng magandang kasagutan.

 

Mukhang napasobra ang pagkalimot-limot ko lately. Binigay nga pala ito ni sis Ana nung November pa. Pasensiya na sis kung ngayon ko lang idi-display sa aking bahay… ‘ika nga nila “better late than never”

bbaward

Salamat ng marami… Sa tagal kong pagpost nito malamang lahat na kayo ay nabigyan ng award na ito.

Posted in dubai adventures, Life, Work & Work Hard

dalawang linggong pahinga

Mabuti sana kung pagbabakasyon din sa Pinas gaya ng ibang blogger ang naging dahilan ng pagkawala ko sa blogosphere ng dalawang linggo. (Kungsabagay madalas naman akong mawala sa sirkulasyon lolz) Kaso hindi eh! Bigla na lang kaming sinabihan na dalawang araw daw munang walang pasok. Sumabay pa dun ang mga araw na wala talagang pasok gaya ng Christmas, New Year ng lahat at Muslim New Year. Kada matatapos na ang ikalawang araw sasabihan na naman kaming dalawang araw daw uli na walang pasok dahil daw sa maintenance na ginagawa sa opisina. Hanggang sa umabot na nga ng dalawang linggo.

Wala akong magawa nun sa bahay mag-isa dahil lahat ng ka-roommate ko may pasok, si papuch may pasok din. Feeling ko mababaliw na ako. Mag-isa nga akong nagvivideoke sa bahay, sumunod na araw naglilinis, maagang nagluluto, nagtry magluto ng pagkaing hindi ko pa nasusubukang iluto at mapraning kakaisip kung magsasara na nga ba ang kumpanya namin. Gusto ko ng matapos ang kontrata ko sa kumpanya at makapagtrabaho naman sa iba, pero hindi ko yata naisip na paano kung biglang magsara ang company at takbuhan kami ng mga boss ko. Nakakawindang dahil nga sa global crisis na iyan kaya kung anu-ano na lang ang pumapasok sa isip namin. Kung nagpa-abiso sana sila hindi kami mag-iisip ng mga posibilidad kung bakit matagal kaming walang pasok. Marami kasing nagsasarang kumpanya na. Madami rin akong nababalitaang nangyayaring recession sa mga malalaking kumpanya dito sa Dubai. Akala ko sinamantala na ng mga amo namin ang nangyayaring crisis everywhere at nagdesisyong isara na ang kumpanya. Mabuti sana kung nai-settle na lahat bago kami mapauwi ng Pinas o mawalan ng trabaho. Dami kong iniisip nun isa na ang pag-iisip na baka mapaaga ang uwi ko sa Pinas. Masaya talaga ako kung mapapauwi ako ng Pinas pero half of me nagrereact ng “Oh no! Paano na ung mga listahan ng mga gusto kong bilhin pampasalubong sa kanila? Waaaahh! Uuwi yata akong gamit ko lang ang dala!

Continue reading “dalawang linggong pahinga”

Posted in Events & Occasions, Life

happy holidays sa lahat



Christmas is fast approaching. Super lamig na rin dito sa disyerto. Dahil din yata ito sa pag-ulan daw ng yelo sa may parteng Bur Dubai kahapon. Mabuti pa sila nakakita ng snow, ako hindi. Di ko naman mapapansin kasi nasa loob kami ng office unlike ang office nila ate konting lakad lang nila nasa labasan na sila. Epekto yata ng pagsnow ng saglit na sandali ang sobrang lamig ng temperature ngyon dito. Kagabi may bibilhin lang kami sa supermarket na malapit lang sa bahay. Syempre nakakatamad na pumorma pa kasi sa pangatlong block lang naman ang bilihan. Nagblouse lang ako na mejo sleeveless at short na mejo manipis pero hanggang tuhod. Paglabas ng building waaaaaaaaaaaaahhh ang lamig. Akyat kami agad ng bahay at kumuha ng jacket pero kahit naka-jacket na nangangatal pa rin ako sa ginaw. Brrrrrrrrrrrr!!!

Di ko man gaanong feel na parating na ang Christmas unlike last year, masaya pa rin dahil unang-una it’s Christmas! next week na un! Pangalawa, masayang may konting lungkot kasi magbe-birthday na naman ako before the year ends. Masaya kasi I have reached nth year in this fabulous world. Malungkot dahil madadagdagan na naman ang edad ko. Anyway, paano naman tayo magma-mature nyan if forever young na lang tayo dibah. Well hopefully nga I’ll be mature enough to understand and deal with complicated things. Wish ko for myself na sana maging strong ako palagi and to not easily give up sa mga bagay bagay na un nga komplikado. Mga bagay na kayang kaya namang takasan kung magiging selfish lang ako pero dahil iniisip din ang kapakanan ng iba, pinipilit baguhin ang sarili para andun lang ako sa tabi-tabi amidst all troubles we’re facing. Pinagdadasal ko talaga na maging maayos at malagpasan ang lahat para makapag-move on din kami at makasimula na sa mga bagong plano.



Anyways, maaga akong magcecelebrate ng aking kaarawan. Imbes na sa katapusan ay sa Pasko na lang ise-celebrate. Hays! 3 years of celebrating my birhtday away from home, away from my family. Ang galing dahil kahit papano nakayanan ko naman kahit nakakalungkot. 25th and 26th ang celebration ng birthday. Actually dalawa kaming pag-iisahin lang ang celebration isinabay lang namin sa Pasko para makapunta rin naman ang ibang friends. 26th naman ang birthday treat sa akin ng isa kong friend sa comedy junction (nga ba? Basta comedy bar daw eh!).

Anyways, hindi ko masabi kung kelan na naman ako sisipaging magblog. Kung saka-sakaling di na naman makapagupdate.. greet na ‘ko ng mas maaga sa lahat.