Sa aking pag-uwi noong nakaraang taon, super happy ko dahil bukod sa nakita at makakasama ko na ang aking pamilya, kasabay noon ay na-meet ko na rin ang two doggies na pahapyaw kong nabanggit doon sa aking naunang post mahigit tatlong taon na ang nakakalipas.

Si DJ super close na kami ngayon. Love niya ako pero enemy niya rin ako tuwing meal time niya kahit nakatayo lang ako or may kausap naiinis siya sa akin. Sinusugod at tinatahulan. Nung minsan nga na out of balance ako, ayos gasgas at mga pasa lang naman ang inabot ko. Di niya naman ako kinakagat dahil kahit gigil na siya sa akin, unan at mga sofa lang ang kinakagat niya.

Si Bugs, ang aming terrier doggy. Hindi ko alam kung ano ba talagang breed niya basta ang sabi ni mudra terrier daw si Bugsy boy. Masyado siyang galawgaw at mabigat. Kapag nilandi niya na ako hindi na ako gumagalaw dahil for sure matutumba lang ako sa sobrang lakas niya. Recently nagkasakit siya, don’t know kung ano’ng nangyari sa kanya. Basta na lang naging weak siya. Willing na nga kami to let go of him kasi nakakaawa na siyang tignan. Pero iba talaga si Bugs, palaban siya at hindi basta basta sumusuko. Kaya sa ngayon ay unti unting lumalakas na siya.

Balik uli kay DJ ng kaunti… Sobrang playboy at in demand siya sa mga babaeng aso ng aming mga kapitbahay. Nagkalat ng lahi at swerteng napapunta sa amin ang isang anak niya. We named her Roxy. Super cute na puppy siya kaya naman madali ko siyang minahal. Hindi lang sa pagiging cute niya kaya sobra ko siyang minahal. Napakakulitpa niya, malambing at malandi. Noong ibinigay siya sa amin ng kapitbahay, hindi man lang siya namahay. Napagkamalan niya kasing nanay niya si DJ na tatay niya, magkakulay kasi ang parents niya. Tuwing gabi kinakagat niya ang paa ko. Hinahabol ko siya at pinapahabol niya ako tuwing gabi, love niya ang larong habulan. Si Bugs na siga at DJ na suplado napaamo niya. Super adorable at malambing kasi siya.

After 2 months, dumating ang isa pang puppy galing sa ibang lugar. Si Alex. Pinangalanan naming Alex dahil kahit girl siya ay mukhang boy. Pinaampon siya ng kapitbahay dahil hindi sila makapag-alaga ng aso. Tahimik siya at madalas tulala. Sobrang baby pa niya kaya lalampa lampa siya. Dahil ampon siya tinutusok tusok siya ng nguso ni DJ. Katagalan naman ay naging welcome na rin siya sa familia ng aming doggies at lagi silang magulo at naglalaro with Roxy na ayaw pasapaw. At take note galawgaw na rin siya.

Lahat ng aso namin kinuwento ko na naman… Ang totoo nyan si Roxy lang naman talaga ang gusto kong ikwento. Gusto ko lang kasing isulat para kahit tumanda na ako mabalikan ko pa rin ang alaala niya. One hour ago kasi, pagpatak ng ika-3 ng July, 2011 iniwan na kami ng mahal naming si Roxy. Dalawang araw na siyang may sakit at nanghihina. Inom lang siya ng inom ng tubig kanina pero sinusuka niya rin ng sinuka. Ginawa naman namin ang dapat gawin pero hindi na niya nakayanan ang hirap.

Naaalala ko tuwing gabi kusang umaakyat ng kama si Roxy para matulog sa tabi ko. Araw-araw nasa mood siyang maglaro. Paa ko lang ang lagi niyang kinakagat kagat at hinahabol habol bilang paglalambing niya sa akin. Kahit itaboy ko pa siya at ituro ang paa ng iba hindi niya ako titigilan. Sa tuwing lalaruin namin si DJ or Alex, isisingit niya agad ang sarili niya dahil super selosa siya. Ang gusto niya sa kanya palagi ang atensyon at siya ang laging baby. Kahit himbing siya sa pagtulog nakagawian niya ng tuwing gabi ay gumising para makijoin sa midnight snack ng aking kapatid.

Sa kaunting panahon na nakasama ko siya (malapit na siyang mag 8 months, magpipitong buwan ko siyang nakasama) sobra yung bigat ng loob na naidulot ng pagkawala niya. Nanghihinayang ako ng sobra dahil nag-expect na ako na gaya ni DJ at Bugs ay aabutin siya ng ganoong katagal. Magkaka-anak at bibigayan din kami ng maraming mga puppies. Pero hindi pala mangyayari yun

Haay life talaga! Akala ko sanay na ako sa ganitong mga eksena, yung tipong hindi na ako kayang paiyakin ng mga alagang aso. Pero hindi ko talaga napigilan ang emotions ko. Nakakalungkot dahil mami-miss ko yung ginagawa niyang paglalambing sa akin at pagtabi sa pagtulog na akala mo’y tao rin siya. Nakakalungkot kasi kahit sinabihan ko siyang kung nahihirapan siya ay tatangapin ko ng mawala na siya, pero sa loob ko ay pinagdadasal ko na sana gumaling na siya. Nakakalungkot din dahil narinig ko yung dalawang huling iyak niya bago siya mabawian ng buhay. Nakita ko yung hirap niya sa dalawang araw lang na iyon ay bumigay na ang katawan niya na hindi ko inasahan. Huling haplos ko sa kanya gumagalaw pa siya hanggang tuluyang tumigil na. Haaay!!!! Ano ba yan ayoko na kasing maging sobrang close sa puppies and doggies! Nakakasama ng loob kapag iniiwan na nila ako

Mami-miss ko ang mahal kong si Roxy

♫♪♪♫ I can’t say goodbye to you…. No matter how I tried, you’re such a part of me… ♪♫♪♫  Kay tagal mo mang nawala, babalik ka rin, babalik ka riiiiin…♪♫♪♫♪

Haist, wala na yata akong masyado magawa sa Facebook kaya eto at nagbabalik na naman sa paminsan minsang pagbablog. Nabubusit lang ako dahil hindi ko mailagay ang google adsense sa dahilang hindi ko mapalitan ang address ko waaaah! Napaka-useless ng adsense ko!

Heinaku… wala pa ring tigil ang mga comments sa lumang entry ko about pagpapataba kaya naman lagi akong nareremind na may blog pala ako. I dunno know if may iba pang naliligaw dito sa aking bahay bukod sa mga gustong magpataba ^-^ Basta ako magbablog kahit wala ng audience heehee!!! I sooo missed this

Napakarami kong natutunan last year. Though I was not able to blog about it here, let me just say that everything is fine now. I am very happy, satisfied and proud of myself rin All thanks and praise to GOD.

Sa ngayon, I’ve decided na iwan na ng tuluyan ang blog na ito. Ngunit hindi ko magawang ma-delete dahil naging part na ito ng buhay ko, naks! Malamang gumawa na lang ako ng panibagong blog. Kitakits sa kabila

Hindi pala ganung kadali lalo na kung first time mong gagawin. As expected kapit lang kami sa gilid, ilang ulit ng muntikang matumba hanggang sa natumba na nga… kakatawa naman pareho pa naman kaming hindi marunong. Hmmm kung may gwapong trainor lang sana eh di inubos namin ang buong dalawang oras na un. Kaso wla eh kaya 15-minutes is enough. Sayang ang 50 dhs mabuti na lang at binigay lang ang pass na iyon ng friendship ko

Still keeping my fingers crossed and praying that the next step I need to do wouldn’t be too hard to accomplish. May God help and guide me. I know this too shall pass.

Okei.. sandali po iisipin ko lang… sandali muna… wait lang! lol! ampft! I swear ang dami talagang tanong sa isip ko kanina! Ganito ba talaga ‘pag confused, talaga naman lahat na lang nalilimutan ko! Tungkol sa “Pag-ibig” un eh..!

Kainis! Ganito yata talaga pag problemado sa buhay at pag-ibig naks! Me ganun? Noon ang saya saya tapos ngayon… parang ang labo labo na. Tama na munang emo toh! Next time na lang uli ‘pag maalala ko ung mga tanong sa isip ko

Sad sad sad… disappointed about something. Kelan kaya ulit ako magiging happy and satisfied. Everything seems so slow and difficult. I wish God would give me more courage, patience, guidance and wisdom to understand all things.

naiisip kong hindi yata talaga tayo para sa isa’t isa.
di ko naman kayang kalimutan ka na lang.
lagi ka kasing nariyan, ayaw ding bumitiw.
ayoko ding bitawan ka pero kung un ang makakabuti bakit hindi.

I missed this blog.
I missed him.
I’ve missed and still missing a lot in life.

Gotta go and sleep!

1. wala na ang mga ka-chat kong sina:
a. bespwen – kasi uwian na daw.
b. pugak – kasi laging laglag ang koneksyon.
c. madam a – kasi absent today, may date ang lola ko.
d. papuch – nangakong mag-oonline wla pala, kainis.
e. grasya – na wlang ibang sinasabi kundi “kamusta na? ano ng balita. Ay wait lang.” Sabay logout. Lukaret talaga.
f. x-opismate – dahil may bago na siya trabaho at ndi na pwedeng babad ang mukha sa YM.

2. Dami kong iniisip na kung anu-ano hindi ko alam kung anong uunahin kong isipin.

3. Inip na ako sa paghihintay kay papuch kung kelan siya babalik.

4. Inip na rin ako sa paghihintay sa wala namang patutunguhan.

5. Hindi pa tumatawag si papuch. Gusto kong malaman ang updates eh.

6. Gusto ko ng mag-6PM ng makauwi na.

Ito ang dahilan kung bakit biglang nagkaron ng update ang blog na ito na wlang kwenta ang update. pasensya na tao lang.

see you after one year