Sampung araw na lang iiwan ko na ang kumpanyang pinagsilbihan ko ng tatlong taon.

Parang kailan lang nung tinawagan ako ng kumpanyang pinapasukan ko. Akay ko pa ang pren ko dahil sa takot na maligaw sa bansang bago pa lang sa paningin ko. Parang kailan lang nung paikot ikot ako sa Karama. Naliligaw at masuka suka sa mga pagkaing bago lang sa pang-amoy ko. Parang kailan lang nung bumalik ako sa Sheikh Zayed para sa final interview sa kumpanyang ito at takot na takot sa bastos na Ehipto’ng ayaw lumubay sa akin.

Parang kailan lang lumalaki at lumiliit ang pamilya ng kumpanyang ito. May mga nakakasundo at meron ding hindi. May katrabahong pasaway, merong tahimik. May mukhang model, merong parang taga-Zuhoor (cafeteria un!). Parang kailang lang ng natanggap si babaita sa aming kumpanya. Kalaunan naging gelpren ni boss. Kalaunan pa umiiyak na ako ng dahil sa kamalditahan niya. ( Prenship kuno na kami ngayon )

Parang kailan lang nung nangarap akong layasan na ang kumpanyang ito. Inip na inip na ako at gusto ng umuwi ng Pinas. Maraming nagsasabing magtiis nalang daw muna ako na sinunod ko naman. Parang kailan lang nung nagdesisyon akong huwag na lang magbakasyon dahil alam ko namang hindi ganung kadali kung sa kumpanyang ito ka nagtatrabaho. Parang kailan lang ng marealize kong madali lang naman pala tumakbo ang oras at kinabukasan paggising ko tapos na ang kontrata ko kaya magtiis-tiis lang.

Parang kailan lang din nung palipat lipat kami ng bahay. Umalis sa tinitirhan dahil nagmahal ang bayad, o di kaya naman maraming surot, o kaya may kabayan na iba ang pag-uugali, o kaya naman ay na-baladiya. Ang daming pangyayari. Ibang-iba nung nasa Pinas ako na stress-free at mala-prinsesa kung asikasuhin ng magulang.

Napagod ako sa tatlong taong ni hindi man lang ako nakapagbakasyon. Gusto ko munang magpahinga. Hindi ibig sabihin na gusto ko’ng magbuhay prinsesa. Gusto ko lang muna talagang umuwi ng Pinas at magrelax relax. May plano naman pero ayaw ko munang pag-usapan dahil hindi natin masasabi kung ano ang mangyayari. Que sera sera.

Malungkot ako dahil nasanay na ako sa routine ng aking Buhay Dubai. Pero mas lamang ang SAYA dahil malapit ko na ulit makita ang pamilya at prens ko lalong lalo na ang Pinas! WooHoo!!!

Dalawang sunod na week na paggala sa dalawang magkaibang attraction/destination sa Dubai. Ganito lang naman kasi buhay sa ibang bansa o kahit pa nga sa sariling bansa. Gala ever at picture taking ang libangan. Lalo na’t kung may bagong bukas na pasyalan. Gaya na lang nitong dalawang ito:

Gala #1: ATLANTIS , the Palm

Sa Official Grand Opening nito this coming Thursday maraming sikat na celebrities daw ang pupunta. Sarap sanang makipagbunuang braso este makipagbungguang siko sa kanila. Di naman ako patay na patay sa mga celebrities pero parang ang sarap makiusyoso at manood kung hindi lang sobrang mahal eh I’m sure present ako jan. May world’s largest fireworks display daw na mangyayari. Tapos may private concern pa ang tita kong si Kylie Minogue. Invited lang lang din naman sina Lindsay Lohan, Oprah Winfrey, Michael Jordan, Gerald Butler, Lily Allen, model na si Petra Nemcova, Janet Jackson and Jermaine Dupri at syempre hindi mawawala si Robert de Niro kasi nga may resto siya dun eh. Marami pang ibang nakalimutan ko na nga lang, itinapon ko na kasi ung newspaper matapos kong tignan ang mga pictures nila. OO sa sobrang sayted ko di ko na binasa tinignan ko lang pictures. Naiinggit tuloy ako dun sa mga nananalo sa radio station ng tickets to Kylie concert, plus Aquaventure pass at kung anu-ano pa. Ang kaso naman di naman ako nagjo-join na kinakabahan kasi ako baka matalo lang ako heheheh.

ang liit lang noh

Hindi naman talaga yan ang topic kasi hindi naman ako makakagala sa mismong araw na iyan, of course kailangang magbayad kasi para maki-join sa kanila. Ang iwewento ko lang eh gumala nga kami jan sa labas lang nyan at pumasok dun lang sa lobby. Tapos nagtingin tingin ng mga fishy fishy sa aquarium. La lang nakikigulo lang sa mga namamasyal lang din at nagkukuhanan ng pictures.

Naunang gawin ang Palm Jumeirah. As in grabe ang ganda ha. Imagine kung ang bahay mo napapagitnaan ng swimming pool at beach? Wow! Ang sarap sigurong magtampisaw araw-araw. Makapag-asawa kaya ng mayamang Arabo o Briton ng maka-afford namang bumili ng bahay sa lugar na yan? Kaso wag na lang si papuch kasi eh ayaw na akong lubayan hehehe.

Sumunod naman jan ang pagko-construct ng Palm Deirah at Palm Jebel Ali. Ang ganda dibah. At eto pa ang bulung bulungan magtatayo na naman daw ng pang-apat na Palm residence. Para yata ito sa Pinoy community, sana lang affordable. Ayun tignan mo sa baba.

Umaga’t hapon natatanaw ko ang Burj Dubai. Excited din akong mabuo na ang sinasabi nilang world’s tallest tower na iyan. Although may ilan na ding bansa ang bumubuo ng mas mataas pa sa Burj Dubai. Tuwing papasok ako at uuwi yang tower na ‘yan ang nakikita ko. Kaya ang naging trip ko sundan ang development nito sa abot ng aking matatanaw.

Dahil nalalapit na din ang pamamaalam ko (sana) sa kumpanyang ito mukhang hindi ko na siya masusubaybayan araw-araw. At hindi ko na mapi-picture-an anytime of the day. Bago ko pa burahin lahat ng files ko sa pc ko dito sa opisina mas maganda sigurong i-upload ko na ang mga pictures ng Burj Dubai. Wish ko lang na sana andito pa rin ako kapag nakabitan na ng salamin pati pinakatuktok ng tower.

Nung isang araw bigla na lang naglaho sa paningin ko ang Burj Dubai. Sobra palang foggy. Ilang araw din siyang parang kabute na bigla na lang nawawala at lumilitaw. Sayang ngayong march na-delete ko pala ang mga kuha ko sa Burj Dubai. Di bale next time dadagdagan ko na lang ang pictures dito hanggang sa maging ganito na siya….

may UPDATE agad:

Di ko kasi ma-take na walang picture ng Burj Dubai for March. Kaya after kong mag-lunch bumaba ako at kinuhanan ng picture ang tower. Mejo maalikabok nga lang ang paligid kaya hindi rin masyadong clear. Pagkatapos bumili na lang ako ng chocolate sa Spinneys-Mazaya para naman di boring ang paglabas ko ng office. Maganda ring maglakad lakad after maglunch para naman mabilis akong matunawan.

Super late ko na ito nai-post… mga adventures namin nung nakaraang eid holiday… isama ko na rin ang Christmas kahit hindi na kami nakapag-picture taking nung Pasko.

Tuesday – December 18
Hello Fujairah!

Sa wakas nakarating na din ako sa Fujairah. Although wala naman gaanong magagandang pasyalan doon ayos na rin. Siguro lang kung dumayo kami dun para mag-swimming mas okey kasi I’m sure sobrang mag-eenjoy kami. Di nga ako napagod, kasi wala kaming ginawa kundi magpicture taking, kumain, magsight seeing, mag-chikahan at magpahinga.

Ang tatlong pictures sa itaas ay kuha sa Khor Fakkan beach – part daw iyan ng Sharjah pero halos katabi na rin ng Fujairah. Ang nasa ibaba naman po ay kuha sa UAQ. Hindi ko alam kung rest house lang ba iyan, nasa tabi lang ng beach nakatayo ang bahay na iyan.

Maaga kaming umalis ng Fujairah and we went straight naman to Umm Al Qwain. May nabibilhan kasi ng alak at mura pa – pero di naman kami nag-inuman. Bacardi lang iyon. Pero dahil mahina talaga ako sa alak kahit pa nga ilang porsiyento lang ang alcohol content madali akong mamula kahit na isang lagok lang ang inumin ko. At dahil nadala na akong sumuka (excuse lang po) nangako na ako sa sarili ko na hinding-hindi na ako iinom, kung hindi naman maiiwasan, iinom ako ng kahit na konti lang, mga tatlong kutsara okey na.

Wednesday – December 19
Jumeirah Beack Park Christmas Party!

First time ko lang din nakapasok dyan. Although madalas kami sa mga open beach. Iyang isang yan ay may entrance na 5dhs lang naman kaya pwede na rin. Maganda din pala sa loob – wala din kaming ginawa kundi ang umupo, maglakad, magpicture-taking at lumafang. Sinabit lang kami kasi parang kami na ang family nila heheheh. Actually Christmas Party iyon ng mga kapamilya ng katrabaho ni Kuya – Pinoys only. Grabe ang daming foods. Sa bahay pa lang namin ilang putahe na ang dinala namin courtesy of mag-asawang Ate & Kuya. Nagdala kami ng sweet & sour na malalaking isda (hindi ko alam kung anong tawag sa isda na iyon), big fish na pinrito din, kilawing tanigue, masarap na Chopseuy, at home made chicharon. Ng dumating ang iba lalong dumami ang foods – may humba na ang akala ko hipon un pala baboy ang humba, inihaw na pusit, shrimps, inihaw na isda, inihaw na baboy o liempo yata yun ewan ko basta masarap, may spaghetti, fruit salad, at kung anu-anong fruits. Kung meron pang ibang dumating na foods malamang hindi ko na napuna dahil busy ako sa pagkain. 2pm ba naman kami nagsimulang kumain hindi pa naman ako nagbreakfast, kaya wala kaming kibuan. Nang mabusog na kami ayun na rumampa na kami sa beach at nagpicture-taking matapos hulaan kung ung hunk na naka-red & green na trunks at ung isa pang hunk na naka-yellow & blue na trunks ay iisa o hindi. Pareho kasi sila ng katawan – ma-abs. At sa tuwing wala ung trunks na green & red andun naman ung yellow & blue. Ang gulo. Ang hula ko nga eh nagpapalit siya ng trunks hahahahah. Sayang di ko na-picture-an…. ung foods!

Hindi ko alam kung bakit kapag nakakita ako ng Chinese Restaurant, parang hinihila akong pumasok at kumain. Wag ng isali ang ChowKing, common na yan, basta ung mga restong tipong Chinese talaga ang theme kung makikita mo from outside. Sinamahan ko siya the other night sa paghahanap ng wholesaler na pwede nyang makuhanan ng green pens para sa isang client niya. Gutom na talaga ako pagkalabas pa lang ng office. Pero sinabi ko ayokong kumain… “coz I’m on a diet!”… arte! minsan lang. heheh.

 

Hala nung napadaan kami sa Little Lamb or Xiao wei yang Hotpot at nakita ko ung mga usok sa loob, parang naiisip ko ang noodles. Gusto kong kumain ng noodles! Kaso naman abah baka mahal daw dun. Kabibili lang din kasi namin ng coat at pants niya sa isang shop sa twin towers shopping mall na puro private naman ang toilet kaya di kami makapasok. Tampu-tampuhan ang drama ko. Walang imik habang pabalik sa parking. Hanggang sa nahalata. At nalaman na dahil lang pala dun sa resto na un. Pagbalik ng sasakyan, nag-drive siya pabalik sa tapat nun kung san pwede syang magpark. Kumuha ng menu at pinatingin sa akin para ite-take out na lang since late na kung dun pa kami kakain. Kailangan niya pa akong ihatid pauwi. Pero ma-pride nga ako… sabi ko nawalan na ko ng gana.