Dalawang sunod na week na paggala sa dalawang magkaibang attraction/destination sa Dubai. Ganito lang naman kasi buhay sa ibang bansa o kahit pa nga sa sariling bansa. Gala ever at picture taking ang libangan. Lalo na’t kung may bagong bukas na pasyalan. Gaya na lang nitong dalawang ito:

Gala #1: ATLANTIS , the Palm

Sa Official Grand Opening nito this coming Thursday maraming sikat na celebrities daw ang pupunta. Sarap sanang makipagbunuang braso este makipagbungguang siko sa kanila. Di naman ako patay na patay sa mga celebrities pero parang ang sarap makiusyoso at manood kung hindi lang sobrang mahal eh I’m sure present ako jan. May world’s largest fireworks display daw na mangyayari. Tapos may private concern pa ang tita kong si Kylie Minogue. Invited lang lang din naman sina Lindsay Lohan, Oprah Winfrey, Michael Jordan, Gerald Butler, Lily Allen, model na si Petra Nemcova, Janet Jackson and Jermaine Dupri at syempre hindi mawawala si Robert de Niro kasi nga may resto siya dun eh. Marami pang ibang nakalimutan ko na nga lang, itinapon ko na kasi ung newspaper matapos kong tignan ang mga pictures nila. OO sa sobrang sayted ko di ko na binasa tinignan ko lang pictures. Naiinggit tuloy ako dun sa mga nananalo sa radio station ng tickets to Kylie concert, plus Aquaventure pass at kung anu-ano pa. Ang kaso naman di naman ako nagjo-join na kinakabahan kasi ako baka matalo lang ako heheheh.

ang liit lang noh

Hindi naman talaga yan ang topic kasi hindi naman ako makakagala sa mismong araw na iyan, of course kailangang magbayad kasi para maki-join sa kanila. Ang iwewento ko lang eh gumala nga kami jan sa labas lang nyan at pumasok dun lang sa lobby. Tapos nagtingin tingin ng mga fishy fishy sa aquarium. La lang nakikigulo lang sa mga namamasyal lang din at nagkukuhanan ng pictures.

I’ve been tagged by brainteaser to compose a Picture-inspired poem! Nung nasa hayskul pa lang ako ang hilig kong magsulat sa likod ng notebook at sa mga scrap notebooks ko ng kung anu-anong linya. Kapag feeling ko brokenhearted ako over something (or someone!), I’ll just scribble lines and somehow I felt it eases out my worries.

I am really not good in poetry, be it in English or Tagalog. I just don’t have the talent heheheh! But anyway, I think I should not use that as an excuse not to do this tag. This meme is actually challenging! Lucky me! Coz I already made something like this before…. And I’m just gonna re-post it hehehe.

After more than a year heto na naman po at naka-apak na naman ang mga paa ko sa bus. Lumipat kasi ng kumpanya si papuch kaya natural na ibalik niya na ang company car na nagagamit namin. Magkakaroon naman siya ulit ng kotse sa bagong kumpanya yun nga lang ay may inaayos pa yata. Malamang kukuha sa rent-a-car, ewan ko lang. Kaya simula kahapon ng uwian ay nag-bus ako ganun din kaninang umaga. Okei din feeling ko liliit ang tyan ko nito kung saka-sakaling isang buwan akong magbu-bus. Sana lang eh hindi abutin ng sobrang tagal kasi paano kung summer na baka huminga lang ako eh pawis na pawis na ako. Paano pa kung andun na ako sa bus stop malamang lahat ng dinaanan ko eh parang binaha dahil sa pawis ko(exag naman masyado). Paminsan-minsan kapag tinamad o di kaya eh mainip sa paghihintay ng bus pwede rin namang mag-taxi. Kung bakit ba naman kasi pinagbubura ko na ang mga number ng mga contact kong carlift dati.

Anyways dahil magsu-summer na, uso na naman ang mga sunog na iyan. Nauna na ang isang illegal daw na firecracker factory sa Al Qouz area malapit lang daw sa office nila dhez, ngayong umaga naman sa Naif Area naman kaya dahil sa daming dikit dikit na shops sa lugar na yun ay mahigit 100 shops daw ang nadamay. Kapag ba nagkasunog sa isang lugar, namamatay din ang mga ipis o nakakasurvive sila?

Warning: Mejotalagang mahaba ang post na ito.

Dahil Araw ng mga Patay.. usapang patay ito… Patay na aso!

Na-mimiss ko na naman ang mga asong naiwan ko sa Pinas. Pero kahit na magbabakasyon na rin naman ako next year, wala na rin akong maabutan – dedo na sila. Ang masakit dun sunud-sunod daw silang namatay. Pangarap ko pa namang may sasalubong sa akin at tuwang tuwa akong kakagat-kagatin ng mga aso naming makukulit sa pag-uwi ko.

Kami ang pamilyang mahilig sa aso. Hindi kami mapili sa aso. Kahit anong breed yan ayos lang, madalas nga lang askal ang alaga namin. Nung minsan binigyan kami ng mixed breed na aso un nga lang hindi na siya lumaki. Namatay agad. Elementary pa ako nun at tuwing maisipang ibenta ng lola ko ang aso namin o kaya ay namatay ang inaalagaan namin, iniiyakan ko talaga ng sobra. Dumating pa nga sa punto na kahit ilang linggo na ang nakalipas napapanaginipan ko pang bumalik daw sa amin si Dimple. Siya yata ang pinakaunang asong iniyakan ko. Binenta siya ng lola ko kaya siguro umaasa pa kong babalik pa siya. Pero nung nakakita ako sa kapitbahay ng kinakatay na aso. Naisip ko na ganun pala ang ginagawa sa mga asong binebenta. Ayun, natanggap ko na malamang kahit nakatakas si Dimple, may makakapulot pa rin sa kanya, tapos ibebenta din, tapos magiging Asosena na din. Kawawa naman siya.