Nagsimula akong magblog out of boredom sa disyerto. Nakitingin, nakitawa, nakiiyak at nakibasa ng buhay ng iba. Sobrang nawili at kulang ang araw kung ndi makagawa ng entry. Kung anu-ano’ng makabuluhan at walang kabuluhan ang laman ng aking munting blog 
Hanggang sa naging madalang na ang paga-updated dahil sa isang problemang naging dahilan kung bakit nawalan ako pansamantala ng ganang magsulat. Kung pinagpilitan ko, malamang puro hinanakit at galit ang laman.
Napakarami kong natutunan last year. Though I was not able to blog about it here, let me just say that everything is fine now. I am very happy, satisfied and proud of myself rin All thanks and praise to GOD.
Sa ngayon, I’ve decided na iwan na ng tuluyan ang blog na ito. Ngunit hindi ko magawang ma-delete dahil naging part na ito ng buhay ko, naks! Malamang gumawa na lang ako ng panibagong blog. Kitakits sa kabila
