Va-khaz-i’-on

Napakabilis talaga ng araw. Akalain mo yun?!? Nakaisang taon na pala ako sa kumpanyang ito! At isang taon na uli ako sa Dubai, pagkatapos ng dalawang taong pagpapahinga ko sa Pinas. Bakasyon time na! Yey!

Noon. Sa apat na taon kong pagtatrabaho sa Dubai, hindi man lang ako nakapagbakasyon. Mahirap kasing magpaalam noon at napakatagal bago aprubahan. Pauulit ulitin kang pahanapin ng murang ticket. Lumipas na ang ilang buwan at ang buwan ng bakasyon mo — hindi ka pa rin nakakaalis. Dito sa bagong kumpanya, mabilis lang. Bigyan ko lang sila ng pagpipilian, ilang araw lang okay na — pababayaran na ang ticket para hindi na mapalagpas pa.

Kaya noon minabuti na lang namin na kunin ang pera. Pero ngayon, gugustuhin ko namang umuwi at magspend ng oras kasama ang pamilya. Kahit magastos, masaya naman kami! Yey!

Doon sa dating kumpanya tuwing ikalawang taon ang libreng ticket. Pero dito, taon taon libre ang ticket. Yey ulit!

Eksaktong isang lingo na lang… makakatapak na uli ako sa Pinas! Yey!!!

Minalas o Susuwertihin?

Ang alam ko ang malas ko ngayong araw na ito.

Paalis na lang kasi ako ng bahay para pumasok sa office, hindi ko pa mahanap ang NOL card (train and bus) ko. Nagmamadali pa naman ako dahil dadaan pa ako ng bank para magdeposit ng cheque na kailangang mai-deposit before 9:00 AM. Ang alam ko nilabas ko ng bag iyon dahil magpapalit ako ng gagamiting bag. Pero nung paalis na ako nawala na ang card. Binaligtad ko na ang dalawang bag. Sinilip ko na ang ilalim ng sofa. Tinignan ang bed ko. Pero wala talaga!!!

Paano ako papasok? Magta-taxi? Sayang naman dahil maraming ikot pa ang gagawin nun. Bibili ng bagong card? Pero abala lang iyon at mauubos lalo ang oras ko. Ang ginawa ko na lang. Naglakad ako. 15-20 minutes kayang lakarin papasok. Magtatagal lang ako dahil pupunta pa ‘ko ng bank. 8:35 na ata ako nakaalis ng bahay. At sakto 8:59 AM naideposito ko ang cheke!

Pero may konting abala habang papunta ako ng banko. Mabagal akong naglalakad dahil hinahanap ko ang deposit slip at cheke. Maya maya naramdam ko na lang may something na bumagsak sa braso ko. Eeewness! Nakakainis naman talaga! May ipot ng kalapati sa braso ko! (Sorry sa mga kumakain) Mabuti na lang may wet wipes akong dala, kung hindi paano na lang ano ang ipampupunas ko dun LoL! Pero ang dala kong wet wipes ay…. basta secret! Bawal sabihin.  Nakakahiya lol! Talaga namang it’s my day, today!

Valentines post

Dahil nung nakaraang araw lang ay Valentine’s Day. Tungkol sa mga nagmamahalan ito.

Nakakatuwa talaga silang panoorin. Madalas silang tambay sa aming balcony. Kami ay nasa 6^th floor. Siguro dito sila sa balcony namin naging komportable. May inilagay kaming sobrang carpet sa balcony. Nang mga nakaraang araw napansin kong madalas nakatambay ang isa sa kanila. Sumunod na gabi andun pa rin siya at kahit pumunta kami doon ay hindi sila natitinag.. Unti unti ay nag-iipon na ng mga sanga sanga ang magjowang kalapati. Yes kalapati po sila. Yun naman pala buntis na siya.

Kaninang umaga Feb 15 habang kami ay nag-aalmusal, nakikita namin ang mag-asawang kalapati. Busy’ng busy ang lalaking kalapati sa pangunguha ng mga sanga-sanga. Habang ang babaeng kalapati ay nakaupo lang at hindi kumikilos kahit na kami ay sumisilip paminsan-minsan sa balcony. Hiyang hiya naman kaming istorbohin siya dun lol. Nakakaawa naman kasing itaboy dahil pakiramdam namin manganganak na siya. At hindi nga kami nagkakamali. Ilang  minuto lang biglang may lumabas na itlog sabay tayo niya at lipad. Ang lalaking kalapati naman ang pumuwesto at naglimlim sa itlog.

Pagbalik ng babaeng kalapati, wala ng tigil ang pag-alis at balik ng lalaking kalapati. Laging may tangay na kung ano-anong sanga. Nakakaawa naman siya, Im sure pagod na pagod na. Pero nakakabilib ha. Mabuti pa ang kalapati alagang alaga ang jowa niya. Mabuti pa ang mga kalapati nagmamahalan.

Wala lang magawa

Napakaraming pangyayari pero madalas hindi ako nakakahanap ng panahon para mag-blog. Hayst! Noon napakasipag kong mag-blog. Pero ngayon parang tinatamad na ako. Hindi ko lang alam kung anong pumasok sa isip ko ngayon… eto nagtatype na inihahanda ang post na ito na wala namang kakwenta-kwenta hehe. Bakit nga ba ako biglang nakaisip magtype?

Unang-una, wala pang trabahong dapat gawin. Maaga pa, mga 10AM dun ako magsisimula. Malamang kasi ang mga taong dapat kong tawagan late naman papasok.

Jaywalker

Sinuswerte pa rin talaga ako. Akalain mo muntik na naman akong ma-fine ng 200 dhs ng dahil sa jaywalking. Noon ay nakalusot na ako dito. Katapat lang kasi ng building na pinapasukan ko ang isang bank. Sa tuwing pupunta ako ng banko tumatawid na lang ako doon. Kung bakit kasi napakalayo ng tamang tawiran. Ilang ulit ko ng ginagawa ang magpatawid tawid na lang doon sa tapat. Ito kasi ang kaibahan.

Tamang tawiran – 15mins papunta + 15mins pabalik

Maling tawiran – 5mins balikan na

Ganyan ang oras na natitipid ko. Kaya minamabuti kong tumawid sa nakamamatay este sa bawal na tawiran. Nung araw na iyon dala-dala ko na ang chekeng idedeposito ko bago pumasok ng opisina.

Lashing

Ang plano lang naman ay mag-dinner. Sa isang bar? Hmmmn alam mo na kung ano’ng meron kung sa bar magdi-dinner. Syempre may alak. Tinanong ako ng friend ni friend kung ano’ng drinks ang gusto ko. Syempre sinabi ko iced tea. Tinawanan lang ako at napilitan naman akong um-oo sa white wine. Matapos magpakabusog, inom ng inom. Hindi namin namalayan naka-apat na bote na pala ng wine.

Masarap kung sa masarap. Lasang beer sa una. Hindi matapang. Si ate laging pinupuno ang baso namin.

Ganun pala ang epekto nun. Hindi ko lang naman kinaya ang sarili ko. Nakailang suka. Natagalan makauwi dahil pinapahupa pa ang tama. Pero hindi talaga mawala wala. Ang ending – akayan ang nangyari. O ako lang ang inakay. Hehehe.

infection

First time ko maranasan ang mag-chill ng sobra. Yung kahit anong control mo, hindi mo pa rin mapigil ang panginginig ng buong katawan. Ang nasa isip ko giniginaw lang ako. I’m gasping for air sa tuwing akala ko napipigil ko na ang panginginig ng katawan. Pero mamaya eto na naman. Kapos na kapos na ako sa hininga at hinihingal na rin sa pagod. Nakahiga lang naman ako.

Malapit na ang tag-lamig.

Salamat naman!

Sa umaga hindi ko na kakailanganin ang tabo. Hindi dahil wala na kaming tabo. May mga tao kasing pagkaalis ng bahay ay natangay pa pati ang tabo. LoL! Favortie color ko pa naman ang kulay ng tabo — Pink!  Heheh. Balik sa sinasabi ko… hindi na kailangan ng tabo sa pagligo dahil hindi na umuusok ang tubig ng shower! Yay!!! Mas mabilis akong matatapos ng pagligo nun kesa pag gumagamit pa ng tabo.

Maraming naganap ng mga nakaraag buwan at araw. Pero tinatamad na akong isa-isahin pa. Ang importante, malapit na ang tag-lamig. Hopefully, malamig na ang ulo ng lahat dito sa disyerto.

Pwede’ng mag-like…?

Kagabi habang bored at walang magawa, hinanap ko dito sa aking bahay ang mga lumang litratong kasamang naglaho noong naglaho na ang Friendster. Ilan sa kinuha ko ay in-upload ko sa aking Facebook account. May mga mangilan-ngilang mabilis na nag-like, meron ding nag-comment, merong ilang kaibigang nag-PM pa. Isa sa kanila si ex-kapitbahay. Kapitbahay noong mga bata pa kami. ‘Di kami close. ‘Di ko nga rin alam ang name niya – nalaman ko lang nung naging friends kami sa FB.

Pinuri niya ang picture kong luma na. Tanong ng kung ano-ano lang. Saan nagta-trabaho. Gaano na katagal sa Dubai. Kung pwedeng maging magkaibigan kami. Heller! Friends naman na kami sa FB. Maya-maya natawa ako dahil nagpapaalam pa kung pu-pwede niyang i-like ang pictures ko. Abah eh of course naman, sino ba naman ako para magbawal sa pagla-like ng kung sino mang gustong mag-like? Napaka-suplada ko naman kung mag-aupload upload ako ng pictures tapos sabay lalagyan ko ng caption “No Likes, please!” Di naman naka-disable ang Like sa FB ko hehehe. Libre lang din naman ang pagla-like. Hindi rin ako macha-charge kung magla-like siya.

Ang dahilan ni ex-kapitbahay…

Parang nasa microwave lang…

August 5. Uwian. Alas kwatro ng hapon.

Aba naman! Sobrang init! Si ateng nakasabay ko sa paghihintay ng bus hindi matiis na kausapin ako para lang sabihing napakainit. Paano ba naman, damang dama mo talaga sa balat, lalo na sa mukha – ang hapdi ng init sa Dubai! Kababasa ko nga lang ang news na kahapon pala ay 47-48 degrees ang temperature.

August 6. Umaga.

Mabuti na lang today, kahit mainit pa rin hindi naman ganung katindi. Sa palagay ko nasa 41 degrees lang ngayon.

Mayo ( ‘rdoma )

Mayo (māy- ó) – refers to someone who acts like she owns your whole being…

goodbye Mayo!

Iba-iba talaga ang ugali ng tao. Lalo na sa ibang bansa kung saan iba-iba din ang makakasama mo sa iisang bahay. Akala ko nakatagpo na ako noon ng isang kabayang tumatalo ng sariling kabayan. Hindi pa pala grabe iyon. Dahil may mas nakatagpo pa akong mas grabe. Una pa lang, kakaiba na ang ugaling pinakita niya. Hindi siya ung tipong friendly kabayan. Laging busangot si mukha at titig ng masama. Konting galaw mo may sinasabi o di kaya bumubulong bulong ng ibang dialect. Swerte niya Tagalog at English lang ang alam naming salita. Akala mo laging may eleksyon, post ng kung ano-ano sa bawat sulok ng bahay. Reklamo dito, reklamo doon. Parang hindi niya alam kung papa’nong ngumiti at tumawa.

Nung isang araw nagwala ang dambuhalang babae. Nagkasagutan sila ng kasama namin sa bahay.

chewing gum experience

Pauwi ng bahay kagabi. Sumakay ng tren. Busy sa BBM. Todo volume ang sounds. Ng biglang may lumapit…

Inspector: “Give me your tickets.”

Me: “Huh?!?”

Repeat 3x (parang kanta lang)

Takang taka lang ako. Di ko alam ano’ng pinaghihingi sa akin ng inspector. Finally iniba ang words.

Inspector: “You’re chewing gum.”

Me: Nanlaki ang mata at kinabahan. Biglang naalala bawal ngumuya at lumunok uminom sa tren.

Inspector: “Okay, we’ll get down the next stop.”

Me: Super disappointed na ang mukha

Paglabas ng Karama Station. Hiningi ang labour card ko. Tapos pinagbabayad ako ng 110 Dhs. Sabi ko wala akong ipapambayad. I-claim na lang daw ang card pag may pambayad na ako sa loob ng 40 days. Hmmmn. Tinawag niya ang isang lalaking hindi ko alam kung supervisor ba iyon. Nakatingin lang at bihirang magsalita.

Ramdam ko ang gutom ngayong Ramadan

Di ako masaya ngayong buwan ng Ramadan.

Paano ba naman, napakapangit ng sked ko! Pitong oras na pasok tapos walang breaktime!?! Ano ba namang buhay ito? Nagta-tarabaho para lang magutom? How depressing is that?!? LoL!

Mabuti sana kung noon pang time na nagda-diet ako. Kaso hindi na. Hindi ako nagda-diet. Nagpapadagdag na ako ng laman dahil pumayat ako ng sobra. Maigi pa noon sa dating kumpanya. Nakakakain kami pagkatapos maaga pa ako nakakauwi.

Pero dito hindi ko yata magawa iyon. Ang ginagawa ko nalang ay tuwing umaga pinupuno ko ng kanin at ulam ang tyan ko. Para maraming reserba. Hanggang hapon na iyan. First day ko ngayon sa trabaho ngayong Ramadan. Masusubukan kung makakaya ko. Isipin mo ang baon ko lang ay kapirasong pack ng M&M’s. Pamatid gutom daw kasi ang sweets. Hindi ko lang alam kung makaka-survive ba ako nito hanggang alas-singko.

Lahat kasi ng kasama ko sa opiz ay M ang relihiyon. Kaya kahit papa’no ni-rerespeto ko na ang tradition nila. Gumagawa na lang ako ng paraan paminsan.

Habang abala si B sa telepono,

Hindi ba talaga kayang kalimutan si first love?

Ma-mais ang title. :mrgreen:

Tumambay uli ako sa Dashboard. Punumpuno lang naman ng mga searches tungkol pa rin sa pagpapataba. Pero ang nang-agaw ng atensyon ko ay ang katanungang ginawa kong title ng entry’ng ito.

Hindi nga ba talaga kaya?

Sa tingin ko —

KAKAYANIN naman eh.

Yun nga lang it takes time to process all the grief, anger and sadness. Weh! Kasalukuyang nanjan ako sa katanungang yan eh. Very timely ba ang pagtambay ko sa dashboard? Talagang ako pa

Pag Mahal Mo….

Life oh life! Love oh Love!

Pag depressed ka nga naman… babalik na naman ng WP – Eto na naman at magsusulat. Kahit wala namang inspirasyong magsulat. In fairness… nakatiis naman ako kahit papano. Ngayon lang yata unti-unti kong natatanggap na hindi palaging masaya ang life. Sobrang daming problema ang pinagdaaanan at nalusutan ko the past years na nawala ako sa blogosphere. Nawala na nga rin ang ibang site na noon ay araw araw kong binibisita. Nasa’n na kaya sila?

Hindi ko nga alam kung papano’ng isusulat ang mga nangyari the past year, siguro unti-unti na lang. Kahapon habang nabobored sa ofiz dahil walang magawa, naisipan kong tanggalin muli ang agiw ng aking blog. Natatawa ako dahil may naiwan pala sa draft. Ang kabaliwan at kadramahan ko. Sinulat nung kasalukuyang magulo ang isip – hanggang ngayon naman magulo pa rin ;P

Pag mahal mo ang isang tao at magkalayo kayo, bakit kulang ang araw ng hindi mo siya nakakausap?