bakit palaging may hadlang. o kaya naman problemang dumadating.
dapat nandito ka na pero ganun ba talaga. ayan tuloy wala ka pa rin.
kung minsan gusto mo ng sumuko sa isang bagay na parang imposible naman.
pero kung iisipin mo naman parang ang hirap kayanin.

naiisip kong hindi yata talaga tayo para sa isa’t isa.
di ko naman kayang kalimutan ka na lang.
lagi ka kasing nariyan, ayaw ding bumitiw.
ayoko ding bitawan ka pero kung un ang makakabuti bakit hindi.

I just wanna say HELLO! and thought of checking out this blog.
I’m still alive yet feels like I’m six feet under.

I missed this blog.
I missed him.
I’ve missed and still missing a lot in life.

Gotta go and sleep!

gosh! tagal kong nawala. kamusta naman ang blog na ito? mabuti naman at hindi tuluyang nadelete. actually gusto ko na talagang maglahong parang bula. Ayoko kasi ng drama’ng pamamaalam. pero alam ko naman kahit iwan ko ito ng isang taon babalik pa rin ako for sure. hindi ko na nga lang kayang magkwento yata. just now bigla ko nalang naisipang buksan ito. so since i feeeeeel so bored today dahil

1. wala na ang mga ka-chat kong sina:
a. bespwen – kasi uwian na daw.
b. pugak – kasi laging laglag ang koneksyon.
c. madam a – kasi absent today, may date ang lola ko.
d. papuch – nangakong mag-oonline wla pala, kainis.
e. grasya – na wlang ibang sinasabi kundi “kamusta na? ano ng balita. Ay wait lang.” Sabay logout. Lukaret talaga.
f. x-opismate – dahil may bago na siya trabaho at ndi na pwedeng babad ang mukha sa YM.

2. Dami kong iniisip na kung anu-ano hindi ko alam kung anong uunahin kong isipin.

3. Inip na ako sa paghihintay kay papuch kung kelan siya babalik.

4. Inip na rin ako sa paghihintay sa wala namang patutunguhan.

5. Hindi pa tumatawag si papuch. Gusto kong malaman ang updates eh.

6. Gusto ko ng mag-6PM ng makauwi na.

Ito ang dahilan kung bakit biglang nagkaron ng update ang blog na ito na wlang kwenta ang update. pasensya na tao lang.

see you after one year

Ikaw na naman ang kaharap ko. Lagi na lang ganito. Nauubos ang oras ko sa maghapon na pyuter ang kaharap at internet na lang ang laging pinagkakaabalahan. Pero nababagot na ako kasi wala na akong ibang magawa bukod pa sa mga nasabi ko. Mag-oonline sa plurk ng ilang minuto, magla-logout. Check ng FS, tingin ng updates, logout. Tingin ng ibang accounts ko sa kung saan saang social networking sites, konting reply sa mga pwends, logout. Check ng lahat ng emails ko… ang dami kong email id eh lol. Pero lagi naman may error ang YM bakit ganun lalogout na nga lang, error pa ang aabutin. Check ng wordpress, magbura ng bwisit na Spam, isipin kung paano ko ba maaayos ang engoticon na masyadong mataas kesa sa text. Ang sagwa kasi tignan eh!

Tapos makikita ko na lang 5:46 PM na? Gabi na naman ng hindi ko namamalayan! Magpupunta na naman ako ng kusina at magiisip kung anong iluluto, naks! Sa mga dati ko ng kakilala, wag nyo akong pagtawanan dahil marunong na akong magluto. Hahaha! Wag nyo lang akong titignan pag nagluto ako kasi mako-conscious ako panigurado palpak ang kalalabasan nun.

Pagkatapos ng dinner, internet na naman pero di na alam kung ano’ng ise-search. Kahit mga hindi ko sinusubaybayang tele-serye na malapit ng matapos, bigla ko na lang maiisipang panoorin. Wala lang pampalipas oras. Tapos pag tinamad na matutulog na pero hindi naman makatulog. Nung isang beses 8AM patulog pa lang ako. Buti nagimprove naman kagabi kaya siguro 2:30AM ako nakatulog pero kinailangan ko pang uminom ng gatas. Mabuti naman at umeepek na uli ang gatas sa insomnia ko.

Bukas ganito na naman, tapos walang tulugan na naman.

Finally, napalitan ko din ang theme ko. Yun na nga lang GREEN pa rin hahaha! Hindi ko naman paboritong kulay ito. Fenk kaya ang gusto ko kaya lang wala namang matinong pink theme sa wordpress. Ang tagal ko ng gusto ang theme na ito, kaso lang may nagmamay-ari na dati kaya napilitan akong piliin ang neon green kahit sumakit sakit na ang mata ko sa sobrang bright ng kulay. Pero ngayon wala na yata siyang blog eh kaya ako naman use ng theme na ito ha.

Lately sobrang nagtataka na ako sa mga SPAM na iyan. Ang silbi lang ba ng AKISMET talaga ay i-separate ang mga feeling niya ay Spam comments? Kaso ang nakakainis nun pati ang mga totoong comments nailalagay niya rin sa SPAM. Ang masaklap pa dun dahil sa dami ng spam na pumapasok sa isang araw, like 20+ every 15 minutes, kung minsan 50 to 100+ per day, kung minsan mabibigla na lang ako 300 na. Kadalasan hindi ko na tinitignan kung may naligaw na totoong comments dahil sa sobrang dami binubura ko na lang lahat ng spam, ang hindi ko alam meron din palang totoong comment ang nahahalo. Nung isang araw ko lang napansin, tsk tsk tsk.

Paano kaya maiiwasan yang mga lintek na spam na yan?

Aaminin ko na. Ilang beses ko na talagang kinatamaran ang magpatuloy ng pagba-blog. Parang ayaw ko na kasing magkwento ng mga pang-araw araw na karanasan ko. Parang gusto ko na ng privacy sa buhay ko. Kahit na alam ko namang bibihira lang ang naliligaw at nakakabasa nito, ayaw ko pa ring isang araw ay matuklasan ng iba na meron pala akong talaan sa mundo ng internet. At paano kung magkataong extra pa sila, at baka sila pa ang bidang kontrabida lolz. Sila ang bida dahil tungkol sa kanila pero kontrabida pa rin sila dahil mas bida ako, syempre akin ang blog na ito hahaha.

Pero gusto ko lang linawin na kahit naging kontrabida sila minsan sa kwento ko, hindi naman ibig sabihin nun ay sila na ang pinakamasamang nakilala ko sa buong buhay ko. Dala lang iyon siguro ng tampo ko nung mga panahon na iyon. Pero syempre sino ba naman ako para hindi kalimutan ang mga pangyayaring iyon. Malay ko ba kung may buwanang daloy (lolz) lang pala siya nung mga panahong iyon kaya naging kontrabida siya sa buhay ko.

Kahit madalas kong binalak na isara na ang talaang ito, hindi ko talaga magawa. Dahil minsan sa buhay ng kalungkutan (drama ‘toh! haha!) sa abroad at pagkabagot sa opisina dahil walang ginagawa sa buong araw, ito ang naging instrumento para gumaan ang loob ko at mapasaya sa pamamagitan ng pagbisita sa mga blogs ng iba. Nandirito pa rin ako para patuloy na ishare gaano man kaganda o kapangit, kasaya o kalungkot ang mga pangyayari sa paligid ko. i Lurve blogging!

Pasok na ba ito kenjie para sa Neno’s blog Award? HeHeh!

The aims of Neno’s Blog Award:

• As a dedication for those who love blogging activity and love to encourage friendships through blogging.
• To seek the reasons why we all love blogging!
• Put the award in one post as soon as you receive it
• Don’t forget to mention the person who gives you the award.
• Answer the award’s question by writing the reason why you love blogging.
• Tag and distribute the award to as many people as you like.
• Don’t forget to notify the award receivers and put their links in your post.

Napakatagal ko ng hindi masyadong nakakapag-bloghop, patawad talaga hehehe. Sobrang naging busy-busyhan lang talaga ako. Meron akong favorite na i-tag ang kaso lang eh mukhang busy-busyah din ang byuti haha. Pero ipapasa ko pa rin ang award na ito para sa kanila: Vera at Jojie!

Huh! Meron pang isa ginoong kenjie? Ang dami ko pang nakikita ha pero ito na lang ang isa ko pang tatangayin tamang tama sa painit ng klima sa disyerto, ang Nagbabagang Blog Award

Pahabol pa pala. Gusto ko nga palang i-congratulate si Mr. & Mrs. Thoughtkoto sa pagiging successful ng PEBA. Fresh na fresh pa rin sa isip ko at hindi pa rin makapaniwalang ako ay 10th honor sa nakaraang Search. At super eksayted na ako sa PEBA 2009, namimili na ako ng mga OFW Blogs na pwede kong i-nominate. Goodluck!

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Hay buhay! Bakit naman ganito?

Nung isang beses lang nagrereklamo ako kung bakit ang aga aga kong magising. Ngayon naman magrereklamo na naman ako. Bakit na naman? Eh kasi naman pa-late ng pa-late na ang gising ko. Nung isang araw 10:00AM, pwede… sumunod na araw, 10:30AM pwede pa rin.

Yung mga sumunod pang araw, 12:30NN. Pagkatapos kanina 1:15PM. Grabeh. Ibang klase kahit iwang bukas o patay ang ilaw sa room walang epekto, hindi ako nagigising. EH bakit ako tanghali nagigising? Kasi naman hindi ako makatulog. Kung minsan paikot-ikot lang ako sa higaan. Kung minsan naman papasyal pasyal ako sa room at cr. Hanggang sa tignan ko ang oras 4:30AM na pala. Minsan naririnig ko na ang pag-uumpisa ng Salah, ang ibig sabihin lang nun ay alas-singko na ng umaga at gising pa rin ako… waaaaaaaaaaaaaah!

Ngayon 12:15MN pero buhay na buhay na naman ang mata ko. Walang ka-antukang nararamdaman ang mata ko. Pati ang pagkain ko iba iba tuloy ang oras. Kanina nag-almusal ako ng 1:30PM, tanghalian ng 3:30PM (no choice dahil walang kasabay si A maglunch buti masarap ulam namin yehey!) tapos ang dinner ay 9PM. Kanina pa ako nagba-browse pero parang wala na akong alam na gawin sa internet, wala ng ma-browse kakasawa na, wala nang maka-chat dahil tinatamad din ako kung minsan. Mas madalas nawawalan na rin ako ng inspirasyon mag-blog pero ndi ko rin maiwan-iwanan. Gusto ko lang namang bumalik sa normal ang oras ng pagtulog at paggising ko. O di kaya naman, ito ay isa lang training dahil malapit na daw akong umuwi ng PINAS?

BAD DREAMS. Lately ‘yan ang madalas na napapanood ko sa tuwing tulog ako. Mga pangyayaring masama at pangit. Tipong magbibigay sa akin ng malaking problema na mahihirapan akong lusutan at matatagalan bago ko malagpasan. Kaya naman ang lakas lagi ng kaba ko. Madalas nga akong maagang magising. Hindi kagaya dati na kapag rest day tanghali na ako kung magising. Gabi na matulog maaga pa magising. Hay!

PRAYERS. Sabi nila ‘yan daw ang huwag na huwag kong kakalimutam. Ang humingi palagi ng tulong sa Kanya at taimtim na magdasal. Maliit man o malaki ang problema. Gusto ko na sanang maging panatag ang isip ko dahil masakit pala sa dibdib kapag araw-araw hindi ka makahinga ng maayos dahil parang  may nakabarang hangin sa tuwing hihinga ka. Pray pray pray…

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Sampung araw na lang iiwan ko na ang kumpanyang pinagsilbihan ko ng tatlong taon.

Parang kailan lang nung tinawagan ako ng kumpanyang pinapasukan ko. Akay ko pa ang pren ko dahil sa takot na maligaw sa bansang bago pa lang sa paningin ko. Parang kailan lang nung paikot ikot ako sa Karama. Naliligaw at masuka suka sa mga pagkaing bago lang sa pang-amoy ko. Parang kailan lang nung bumalik ako sa Sheikh Zayed para sa final interview sa kumpanyang ito at takot na takot sa bastos na Ehipto’ng ayaw lumubay sa akin.

Parang kailan lang lumalaki at lumiliit ang pamilya ng kumpanyang ito. May mga nakakasundo at meron ding hindi. May katrabahong pasaway, merong tahimik. May mukhang model, merong parang taga-Zuhoor (cafeteria un!). Parang kailang lang ng natanggap si babaita sa aming kumpanya. Kalaunan naging gelpren ni boss. Kalaunan pa umiiyak na ako ng dahil sa kamalditahan niya. ( Prenship kuno na kami ngayon )

Parang kailan lang nung nangarap akong layasan na ang kumpanyang ito. Inip na inip na ako at gusto ng umuwi ng Pinas. Maraming nagsasabing magtiis nalang daw muna ako na sinunod ko naman. Parang kailan lang nung nagdesisyon akong huwag na lang magbakasyon dahil alam ko namang hindi ganung kadali kung sa kumpanyang ito ka nagtatrabaho. Parang kailan lang ng marealize kong madali lang naman pala tumakbo ang oras at kinabukasan paggising ko tapos na ang kontrata ko kaya magtiis-tiis lang.

Parang kailan lang din nung palipat lipat kami ng bahay. Umalis sa tinitirhan dahil nagmahal ang bayad, o di kaya naman maraming surot, o kaya may kabayan na iba ang pag-uugali, o kaya naman ay na-baladiya. Ang daming pangyayari. Ibang-iba nung nasa Pinas ako na stress-free at mala-prinsesa kung asikasuhin ng magulang.

Napagod ako sa tatlong taong ni hindi man lang ako nakapagbakasyon. Gusto ko munang magpahinga. Hindi ibig sabihin na gusto ko’ng magbuhay prinsesa. Gusto ko lang muna talagang umuwi ng Pinas at magrelax relax. May plano naman pero ayaw ko munang pag-usapan dahil hindi natin masasabi kung ano ang mangyayari. Que sera sera.

Malungkot ako dahil nasanay na ako sa routine ng aking Buhay Dubai. Pero mas lamang ang SAYA dahil malapit ko na ulit makita ang pamilya at prens ko lalong lalo na ang Pinas! WooHoo!!!

Habang lumalaki at unti-unting nagkakaisip, napapatanong ako sa sarili ko kung bakit wala akong ate o kahit man lang bunsong kapatid na babae. Naiinggit naman kasi ako sa bespren ko puro babae ang kapatid, may ate na may mga mas nakababata pang kapatid na babae, tapos may nag-iisa din siyang kapatid na lalaki. Samantalang ako walang ka-sisteran na pwede kong pagsabihan ng problema ko, pagbigyan, hingian o hiraman ng mga damit or gamit. Sister na pwedeng sabihan ng mga secrets gaya ng mga kras kras nung nag-aaral pa lang ako, at tungkol sa lovelife ko. Kalungkot, pero ayos lang din nasanay na din akong nag-iisang anak na babae lang ako ng aking mudra at pudra.

Wish ko pa rin magkaro’n ng sister pero hindi na yata kakayanin hehehe.. mabuti na lang at may mga friendship akong babae na tinuturing ko na ring sisters… at sa mga sisters na rin sa mundo ng internet

Katuwa nga ang pinasa ni sis Ana, tama ka sisterette pang-update na rin ito ng blog na madalas amagin

Naiinis ako! Grrrrr! Bakit hindi na-save ang ginawa kong entry??? Nasa’n na! Hay nawalan na ako ng gana na ulitin pa un! Kaya wag na lang… next time na lang.

Hmmm… 1:36 AM na kaya ayoko na talaga. Tutulog na ako kasi ako na lang ang gising dito. Kung anuman ang iba-blog ko sana na bigla na lang naputol putol eh andito na un sa puso at isip ko. Wag na lang i-share kasi kailangan ko na matulog!

UPPER

Sobra kong hindi na-enjoy ang dhow cruise birthday celebration ng baby ng ex-opismeyt ko. (Oooops.. but I’m glad naman dahil invited ako kaya kahit may sakit join ako!) Yun palang kasi ang ikalawa o ikatlong araw na namamaga ang tonsils ko at sobrang ubo ako ng ubo. Pumwesto pa naman kami sa upper deck which is open air at mamahamugan ang baby (ako un! ) dahil dun nila gusto para makapag-sight seeing ng maayos.

Wala naman akong ginawa sa buong cruise kundi ang magpakalango sa alak tubig. Inom daw kasi dapat ng inom ng tubig sabi nila. Dumaan ang waiter, syempre gusto ko ng pineapple juice. Sabi ng mama ko uminom daw ako ng fresh pineapple juice. Kaso nung iinumin ko na sana un juice, as in dikit na un lips ko sa baso. Bigla naman akong pinigilan ng mga kasama ko. Lalo lang daw magiging makati sa lalamunan un…. hay! So aun nagtyaga na lang ako sa tubig kahit masuka suka na ako. Hindi ko na rin halos maibuka ang bibig ko para makipagkwentuhan sa kanila. Pamasid masid lang ako, ang boring! Sa food isang putahe lang ang natikman ko, maglaway man ako sa ibang foods hindi ko naman magawang kumain ng kumain dahil hindi nga ako makalunok, pati cake hindi ako nakakain ang sarap pa namang tignan huhuhu! Feeling ko nga nangayayat talaga ko LoL! Happy 1st Birthday Baby Sayhan!!!

Ang pinaka-hate na hate ko sa lahat bukod sa constipation ay ang magkaroon ng UBO. Dyahe mare! Lalo na kung sobrang tahimik ng opisina tapos andun ang bossing, panay guys pa ka-opismeyt (landitay! buti na lang puro itutulak at walang kong kakabigin sa kanila), tapos ganito ako nag-iisang… ubo ng ubo. Simula nung bata pa ako kapag inubo ako may katagalan bago mawala aabutin ng dalawa hanggang tatlong linggo. Ilang banig ng tuseran man ang inumin ko wa epek pa rin. Kailangan ko pang tumungga ng cough syrup pagkatapos na walang mangyari sa capsules. Actually kung minsan nakakatatlong bote ako ng cough syrup bago tuluyang gumaling. Pero ndi naman nauubos ang ikatlo noh.

Kung bakit ba naman kasi ako naapektuhan nitong pagbabago ng klima! Akala ko ba strong ako. Ang throat tuwing gabi parang lumulunok lang ako ng bato, buti kung magiging darna ako at makakalipad muna saglit pauwi ng Pinas. Eh my golly pinapahirapan lang ako ng bato sa lalamunan ko (oi ndi goiter un ah!). Imagine mo na lang kung gasgas na ang lalamunan ko, papa’no naman ang boses? Syempre affected ang golden voice ko lolz! Paano na ang singing career ko? Bwahahaha!

Naalala ko tuloy nung nasa 2^nd year highschool pa ako. Namalat din ako nun, at magkasabay pa kami ng bespren ko’ng malat ang boses. Kapag magbabayad ako sa jeep ine-extend ko na lang ang braso ko syempre iaabot na nung ibang pasahero un. Kung ayaw eh di magsasalita ako saka nila malalaman na wala palang boses na lumalabas sa akin. O di kaya naman mangangalabit ako ng pasahero para maibaot lang ang bayad. Si bespren naman ganun din, inaasar pa nga siya nung classmate namin at tinatawag siyang Inday Garutay bwahahahahah… Alala mo pa ba un?

Ngayon ang problema ko ay… Paano na toh eh may interview ako dun sa paliparan bukas? May boses namang lumalabas sa akin ngayon. Sa katunayan nga eh hindi masyadong masakit ang throat ko sa umaga hanggang 7:30PM (o dibah night shift kasi ung bato sa lalamunan ko eh!), pero naman may dear mejo semplang pa rin ang boses ko sa tuwing nagsasalita eh. Bedroom voice na sintunado pa, nai-imagine mo ba un? Pagkatapos may oras pa na bigla na lang mangangati ang lalamunan ko at hirap na hirap na ako sa pagkahol hanggang sa mag-init at mamula na face ko, ndi sa hiya kundi sa hirap sa pag-ubo. Hay kapagod! Paano ako mageemote ng boses kung hindi naman makikipagcoordinate ang boses ko? Sana bumalik na sa dati toh!