Love ko talaga ang mga puppies and doggies. Di naman siguro obvious at nakapagsulat na ako noon about my pets na mababasa DITO. I don’t care whether Aspin ba yan or may lahi, basta kapag nag-alaga kaming family ng aso tinuturing namin silang ka-pamilya, parang tao rin. Hindi naman namin pagsisisihan dahil napaka-konswelo nila. Kung minsan nga napagkakamalan ng mga kapitbahay na mayroon kaming baby sa pamilya kaya lagi kaming magulo, maingay at masaya. Kung papaanong pagbe-baby talk ang gawin ng kapitbahay sa mga bata sa kanila ay parang ganoon din kasi kami magbaby talk sa aming mga alagang aso. Kaya naman siguro akala nila may bata nga kaming inaalagaan. Noon nga daw bagong lipat pa lang kami sa bahay na ito ay narinig ng aking pudra na nagtatalo ang mag-asawang kapitbahay. Ang sabi ng lalaki may bata sa bahay namin. Ang sabi naman ng asawang babae aso lang daw ang nilalaro sa aming bahay. Akalain mo pagtalunan pa yun hahahah.
Sa aking pag-uwi noong nakaraang taon, super happy ko dahil bukod sa nakita at makakasama ko na ang aking pamilya, kasabay noon ay na-meet ko na rin ang two doggies na pahapyaw kong nabanggit doon sa aking naunang post mahigit tatlong taon na ang nakakalipas.
Si DJ super close na kami ngayon. Love niya ako pero enemy niya rin ako tuwing meal time niya kahit nakatayo lang ako or may kausap naiinis siya sa akin. Sinusugod at tinatahulan. Nung minsan nga na out of balance ako, ayos gasgas at mga pasa lang naman ang inabot ko. Di niya naman ako kinakagat dahil kahit gigil na siya sa akin, unan at mga sofa lang ang kinakagat niya.
Si Bugs, ang aming terrier doggy. Hindi ko alam kung ano ba talagang breed niya basta ang sabi ni mudra terrier daw si Bugsy boy. Masyado siyang galawgaw at mabigat. Kapag nilandi niya na ako hindi na ako gumagalaw dahil for sure matutumba lang ako sa sobrang lakas niya. Recently nagkasakit siya, don’t know kung ano’ng nangyari sa kanya. Basta na lang naging weak siya. Willing na nga kami to let go of him kasi nakakaawa na siyang tignan. Pero iba talaga si Bugs, palaban siya at hindi basta basta sumusuko. Kaya sa ngayon ay unti unting lumalakas na siya.
Balik uli kay DJ ng kaunti… Sobrang playboy at in demand siya sa mga babaeng aso ng aming mga kapitbahay. Nagkalat ng lahi at swerteng napapunta sa amin ang isang anak niya. We named her Roxy. Super cute na puppy siya kaya naman madali ko siyang minahal. Hindi lang sa pagiging cute niya kaya sobra ko siyang minahal. Napakakulitpa niya, malambing at malandi. Noong ibinigay siya sa amin ng kapitbahay, hindi man lang siya namahay. Napagkamalan niya kasing nanay niya si DJ na tatay niya, magkakulay kasi ang parents niya. Tuwing gabi kinakagat niya ang paa ko. Hinahabol ko siya at pinapahabol niya ako tuwing gabi, love niya ang larong habulan. Si Bugs na siga at DJ na suplado napaamo niya. Super adorable at malambing kasi siya.
After 2 months, dumating ang isa pang puppy galing sa ibang lugar. Si Alex. Pinangalanan naming Alex dahil kahit girl siya ay mukhang boy. Pinaampon siya ng kapitbahay dahil hindi sila makapag-alaga ng aso. Tahimik siya at madalas tulala. Sobrang baby pa niya kaya lalampa lampa siya. Dahil ampon siya tinutusok tusok siya ng nguso ni DJ. Katagalan naman ay naging welcome na rin siya sa familia ng aming doggies at lagi silang magulo at naglalaro with Roxy na ayaw pasapaw. At take note galawgaw na rin siya.
Lahat ng aso namin kinuwento ko na naman… Ang totoo nyan si Roxy lang naman talaga ang gusto kong ikwento. Gusto ko lang kasing isulat para kahit tumanda na ako mabalikan ko pa rin ang alaala niya. One hour ago kasi, pagpatak ng ika-3 ng July, 2011 iniwan na kami ng mahal naming si Roxy. Dalawang araw na siyang may sakit at nanghihina. Inom lang siya ng inom ng tubig kanina pero sinusuka niya rin ng sinuka. Ginawa naman namin ang dapat gawin pero hindi na niya nakayanan ang hirap.
Naaalala ko tuwing gabi kusang umaakyat ng kama si Roxy para matulog sa tabi ko. Araw-araw nasa mood siyang maglaro. Paa ko lang ang lagi niyang kinakagat kagat at hinahabol habol bilang paglalambing niya sa akin. Kahit itaboy ko pa siya at ituro ang paa ng iba hindi niya ako titigilan. Sa tuwing lalaruin namin si DJ or Alex, isisingit niya agad ang sarili niya dahil super selosa siya. Ang gusto niya sa kanya palagi ang atensyon at siya ang laging baby. Kahit himbing siya sa pagtulog nakagawian niya ng tuwing gabi ay gumising para makijoin sa midnight snack ng aking kapatid.
Sa kaunting panahon na nakasama ko siya (malapit na siyang mag 8 months, magpipitong buwan ko siyang nakasama) sobra yung bigat ng loob na naidulot ng pagkawala niya. Nanghihinayang ako ng sobra dahil nag-expect na ako na gaya ni DJ at Bugs ay aabutin siya ng ganoong katagal. Magkaka-anak at bibigayan din kami ng maraming mga puppies. Pero hindi pala mangyayari yun 
Haay life talaga! Akala ko sanay na ako sa ganitong mga eksena, yung tipong hindi na ako kayang paiyakin ng mga alagang aso. Pero hindi ko talaga napigilan ang emotions ko. Nakakalungkot dahil mami-miss ko yung ginagawa niyang paglalambing sa akin at pagtabi sa pagtulog na akala mo’y tao rin siya. Nakakalungkot kasi kahit sinabihan ko siyang kung nahihirapan siya ay tatangapin ko ng mawala na siya, pero sa loob ko ay pinagdadasal ko na sana gumaling na siya. Nakakalungkot din dahil narinig ko yung dalawang huling iyak niya bago siya mabawian ng buhay. Nakita ko yung hirap niya sa dalawang araw lang na iyon ay bumigay na ang katawan niya na hindi ko inasahan. Huling haplos ko sa kanya gumagalaw pa siya hanggang tuluyang tumigil na. Haaay!!!! Ano ba yan ayoko na kasing maging sobrang close sa puppies and doggies! Nakakasama ng loob kapag iniiwan na nila ako
Mami-miss ko ang mahal kong si Roxy
Kahit wala naman ding saysay ang ibablog. Kasi eto na naman ako at gusto’ng magblog. One year ko ding sinara at pinilit kalimutan ito. Parang naririnig ko pa si Helen Reddy at Gary V habang kinakanta ang linyang…
